فارس دیگر در ورزش کشور جایی ندارد!

با حذف تیم فوتبال فجر شهید سپاسی از لیگ حرفه‌ای، دیگر استان پهناوری که مسئولانش معتقد هستند در مجموع جمعیت و وسعت، رتبه اول کشور است، حداقل در ورزش حرفه‌ای ایران هیچ جایی ندارد!!

به گزارش شیراز ۱۴۰۰ و به نقل از ایسنا، وقتی در گذشته نه چندان دور، خبرنگاران در هر دیداری با مسئولان، مرتبط یا غیر مرتبط خواستار توجه بیشتر به ورزش و تنها نماینده فارس در ورزش حرفه‌ای کشور بودند، وقتی با هر گلی که فجر دریافت می‌کرد و هر شکستی که می‌خورد، خواستار یافت راهکاری مدیریتی برای خروج از بحران بودند، امروز را به عینه در چهرهٔ این تیم می‌دیدند.

طی یک‌سال برگزاری لیگ حرفه‌ای فوتبال ایران، در تمام بازی‌هایی که فجر شهید سپاسی در خانه داشت، تنها چند خبرنگار حضوری دائمی داشتند و همیشه با تاسف جایگاه خالی مسئولان را تماشا می‌کردند، روز‌هایی که استاندارانی همراه تیم‌هایشان به شیراز می‌آمدند، غبطه خوردند و نوشتند و پرسیدند و… اما ثمری نداشت.

در آخرین بازی خانگی تیم فجر شهید سپاسی که تعدادی از مسئولان، در جایگاه شرف‌یاب شدند! بعد از پایان بازی سئوال بی‌جواب خبرنگار ایسنا از آنان این بود که چرا اینقدر دیر به فکر حضور در ورزشگاه افتاده‌اید؟

بی‌تردید در ورزش حرفه‌ای، نیازمند برنامه مدیریتی هستیم، برنامه‌ای که حداقل در ۴ سال اخیر در میان مدیران ورزش فارس کمتر دیده شد، مدیرانی که در مدت حضورشان تمام تیم‌های ورزشی فارس مسیری جز سقوط پیدا نکردند و همه به رده‌های پایین‌تر رفته و بعضی از آن‌ها علی‌رغم سابقه ۷۰ ساله، دیگر محو شدند!!

شاید اگر غلام‌ پیروانی با تیم فجر‌‌‌ همان چند امتیاز اول فصل را کسب نکرده بود، این تیم خیلی زود‌تر از این‌ها سقوط کرده بود و کار به روزهای پایانی و بازی پلی‌آف هم نمی‌رسید، تیمی که برعکس سال‌های گذشته، حتی یک بازیکن مطرح هم به لیگ معرفی نکرد!

فرافکنی و بی‌تقصیر عنوان کردن خود، از سوی مدیران باشگاه و سرمربی تیمی که هر بار مدعی آمادگی کامل بودند، باخت! هر بار گل خورد تقصیر را به توپ و زمین و داور نسبت داد و هر زمان برد، درایت خود و توان بازیکنان را عنوان کرد….

سقوط فجر سقوط سرهای افراشته فارسی‌ها بود، سرهایی که باید از این پس تا زمانیکه تیم‌داری را از دیگر استان‌ها یاد بگیریم، همدلی را آموزش ببینیم و فرافکنی را به دور بیندازیم، باید پایین بماند، فارسی که چندین ده برابر شهرهایی است که امروز در لیگ بر‌تر نماینده دارند.

کاش مسئولان استان یک‌بار از خود سئوال می‌کردند چرا باید خوزستان و اصفهان، هر کدام چندین نماینده در لیگ حرفه‌ای فوتبال داشته باشند و فارس، حتی یک نماینده هم نداشته باشد؟؟

کاش مسئولان فرصت می‌کردند و کارنامه مدیریتی ورزش فارس را به دست ارزیابان می‌سپردند، فارسی که در همهٔ عرصه‌ها، نه در گذشتهٔ بسیار دور که سه سال قبل، تیم‌های مقتدری داشت، در بسکتبال، هندبال، والیبال، شنا و… فوتبال، حرف‌های زیادی برای گفتن داشت، چرا امروز به چنین سرنوشتی دچار شده است.

چگونه است که متولی فوتبال فارس، ورزشی با آن همه طرفدار، ماه‌ها نامشخص باشد.

کاش مسئولان در مقابل خبرنگاران و نمایندگان افکار عمومی، شفاف و بدون رودربایستی، مسائل فوتبال را، علت‌ این سرافکندگی را و…. بازگو می‌کردند، نه برای یافتن مقصر، بلکه برای نوشتن تجربه‌ها و عبرت گرفتن از گذشته‌ای که تنها و تنها ناکامی برای فارس به‌دنبال داشته است.

کاش مسئولان شفاف شفاف برای مردم توضیح می‌دادند چرا در شیراز و فارس، مردم به ورزشگاه نمی‌آیند؟ چرا هواداران تیم‌های شیرازی هر روز شمارشان کمتر و کمتر می‌شود؟ چرا در سطح استان با ۲۹ شهرستان و با این همه صنعت مقتدر و مدعی، با تجار و بازرگانانی توانمند… برای حمایت از ورزش هیچ کس حاضر نیست پا جلو بگذارد؟

کاش مسئولان در خصوص تیم فوتبال برق شیراز حرف‌های پشت پرده را می‌گفتند، بدون آنکه نگران باشند!!

چرا پالایشگاه شیراز، پتروشیمی شیراز، شرکت‌های بزرگ بخش خصوصی، حاضر به حمایت از تیم‌های مختلف نیستند، حال آنکه مدعی هستیم بخش اعظمی از گاز کشور را تامین می‌کنیم و مدام از توسعهٔ معادن نفتی می‌گوییم اما امروز نه به لحاظ اقتصادی نه به لحاظ فرهنگی، هیچ نفعی از این مهم نبرده‌ایم.

کاش مسئولان یک‌بار برای همیشه با مردم شفاف در مورد استادیومی سخن می‌گفتند که روزی در میان بیابان عملیات اجرایی‌اش آغاز شد و امروز دور تا دورش خانه‌ها ساخته‌اند و هنوز به اتمام نرسیده است و زمان پایان آن هم معلوم نیست و علت این همه تاخیر هم پشت لفاظی‌ها پنهان مانده است.

فجر به دسته‌یک سقوط کرد و آنگونه که از مصاحبهٔ فرمانده سپاه فجر با یکی از رسانه‌ها، یکی دو روز قبل از سقوط این تیم، برمی‌آید، سپاه نیز قصد ندارد فصل آینده تیم‌داری را ادامه دهد.

بی‌تردید ظرفیت‌های بسیاری را در رشته‌های مختلف در زمینه ورزشکار، مربی و مدیر داریم و این قابلیت نیز وجود دارد که از توانمندی‌های موجود کشور، استفاده مطلوبی انجام دهیم، البته استفاده از مربیان و بازیکنان غیربومی زمانی ضرورت خواهد داشت که حداقل یک سر و گردن بالا‌تر از استعدادهای موجود در فارس باشد.

باید باور کرد که ورزش و فعالیت‌های ورزشی بهترین راه برای مقابله با مشکلاتی و معضلاتی از جمله اعتیاد است.

اگر به‌دنبال برنامه‌ریزی مطلوب برای مقابله با مشکلات اخلاقی و فرهنگی و ناهنجاری‌های اجتماعی هستیم، می‌توان با ورزش و توسعهٔ فعالیت‌های ورزشی، ایجاد امکان برای ظهور و بروز استعداد‌ها و جلب دوبارهٔ اعتماد مردمی که این‌روز‌ها به شدت نسبت به مدیران عرصهٔ ورزش فارس بی‌اعتماد شده‌اند، گامی بلند در این مسیر برداشت.

بی‌تردید راه دشواری پیش‌روی مسئولان و برنامه‌ریزان عرصهٔ ورزش در استان فارس قرار دارد، راهی که عبور از آن ناممکن نیست، اما بسیار سخت و حساس خواهد بود و امیدواریم هیچ یک از مسئولان، شانه را از زیر بار مسئولیت خالی نکنند.