نام شیراز۴۵ بار در دیوان سعدی تکرار شده است

سعدی اشعار زیادی درمورد شیراز داره که واقعا نشون میده یه شیرازی اصیل متعصب بوده.
چه نیکبخت کسانی که اهل شیرازند/ که زیر بال همای بلند پروازند
آنکه نشنیدست هرگز بوی عشق / گو به شیراز آی و خاک ما ببوی
خوشا تفرج نوروز خاصه در شیراز / که برکند دل مرد مسافر از وطنش
که سعدی از حق شیراز روز و شب می گفت/ که شهرها همه بازند و شهر ما شهباز
خوشا سپیده دمی باشد آنکه بینم باز / رسیده بر سر الله اکبر شیراز
خاک شیراز چو دیبای منقش دیدم/ وآن همه صورت شاهد که بر آن دیبا بود
این نسیم خاک شیراز است یا مشک ختن ؟ / یا نگار من پریشان کرده زلف عنبرین
میلش از شام به شیراز چو خسرو مانست / که به اندیشه شیرین ز شکر باز آمد
چو پاکان شیراز خاکی نهاد / ندیدم که رحمت بر این خاک باد

ایزد تعالی و تقدس خطه پاک شیراز را به هیبت حاکمان عادل و همت عالمان عامل تا زمان قیامن در امان سلامت نگهداراد
اقلیم پارس را غم از آسیب دهر نیست / تا بر سرش بود چو تویی سایه خدا
یارب ز باد فتنه نگهدار خاک پارس/ چندانکه باد را بود و خاک را بقا

با عرض احترام
اینکه بخواهیم اشعار سعدی و حافظ رو با هم مقایسه کنیم و از این طریق به عشق این دو شاعر به شیراز پی ببریم کار بیهوده ای هست چون هردو بزرگترین شاعران این سرزمین هستند و واقعا نمیشه مقایسه کرد،ولی اگه بخواهیم خودمان را به جای هریک از این دو شاعر به عنوان یک انسان قرار بدیم باید بگم که آدم در غربت بیشتر دلش هوای شهر و دیارش و میکنه و کسی هم که تمام عمرش رو یکجا بگذرونه شاید گاهی اوقات گله ای در دلش نسبت به جایی که قرار داره به وجود میاد، پس به نظر من هردو این شاعران عاشق شهرو دیارشون بودند و منم عاشق هردوشون شعر ها و اندیشه هاشون و همینطور شهرزیبا،رویایی وعزیزم شیراز هستم